It’s OK…It’s just sex and drugs and Rock ’n Roll

 Waar komt die ‘goedkeuring’ toch vandaan?

Dat vraag ik me nu al een hele tijd af. Er  zijn in het leven misschien dingen waar je helemaal geen antwoord op moet willen krijgen. Die zijn gewoon zoals ze zijn, en dat is goed…of niet, maar je laat ze rusten. In principe is dit er één van. Gewoon omdat het zo mooi is. De mythe van seks, drugs en Rock ’n Roll geeft de muziekwereld jus.

Ik denk dat veel mensen plaatsvervangend leven door de sprookjes van rocksterren, net zoals ze dat doen door een bioscoopfilm met Batman: “Wow, ik zou het nooit kunnen/willen/durven/doen, maar de koestering van de gedachte dat misschien ooit…als de kinderen het huis uit zijn…

Batman bestaat niet, dus die koestering van heldendaden in een snelle auto, aan een kabel door de lucht slingeren en een hulpje met de naam Robin houdt voor de meeste, op het moment dat ze de filmzaal verlaten, op te bestaan. Voor sommigen sluimert het nog even door tot de voordeur, maar zodra moeder de vrouw met de afwasborstel staat te zwaaien is het bij de meesten wel uit met de pret. Seks, drugs en Rock ’n Roll echter, zijn zaken die levensecht zijn. Maar waarom komen ze in deze combinatie voornamelijk voor bij een bepaalde groep ‘beroemdheden’ en waarom is dat ok? Voor de duidelijkheid, in dit specifieke verhaal verstaan we onder Rock ’n Roll niet het prachtige muziekgenre, maar hanteren we het begrip ter aanduiding van de Rock ’n Roll lifestyle.

Celebrity Status

Laten we voor het gemak nu eens uitgaan van vier groepen ‘beroemdheden’:

–       Acteurs

–       Sport sterren

–       Politici

–       Muzikanten

Toegegeven, dit rijtje is half gejat van een Amerikaanse blog die deze vraag op soortgelijke wijze poogt te tackelen. De status van sportsterren en vooral politici is daar waarschijnlijk iets veelzeggender dan in ons kikkerlandje. Al kunnen sommigen van onze voetballers (en hun vrouwen) een redelijk eindje meekomen, ik zie Mark Rutte nog net niet op gelijke hoogte staan als Obama, qua ‘celebrity status’. Ik gebruik even twee klassieke ‘symptomen’ van de Rock ’n Roll lifestyle om een en ander te verduidelijken: Seks en Drugs (alcohol en/of verdovende middelen).

Wanneer een artiest zingt over het hebben van seks met veel verschillende personen (een ‘rappers favorite’) kan dit meestal niet zo veel kwaad en zal niemand er echt van opkijken wanneer deze artiest in zijn persoonlijke leven ook het bed deelt met een ruim assortiment gewillige lichamen. Ok, niet iedereen zal het ermee eens zijn…maar zijn we echt verbaasd? Wanneer een artiest zingt over zijn liefde voor Jack/Mary Jane/ Horse/Special K/insert drug of choice (een ‘rockers favorite’), zal daar heel misschien even bij gefronst worden, maar blèren we een week later keihard mee met ONZE liefde voor diezelfde drug. Geeft niet! Klinkt goed! En zelfs wanneer artiesten gepakt worden met de witte poeder nog aan de neus of op het hoofd van de bodyguard zal niemand (zwaar religieuze groepen daargelaten) daar echt lang van wakker liggen. Ik bedoel, hoe lang lachen we met z’n allen al om de ‘hilarische’ dronk van Bonnie St Claire? Maar is iemand daadwerkelijk ooit geschokt (geweest)?

Wanneer een acteur regelmatig de rol van ‘player’ op zich neemt, vrijgezel is (trouwens, die ene sexy Brit die het met Sienna én zijn nanny deed was na een krappe twee weken ook al niet interessant meer..dus vrijgezel hoeft niet) en er in zijn privé tijd vrolijk op los rampetampt, zal dat bij de gemiddelde Nederlander niet zo heel veel stof doen opwaaien, tenzij deze acteur dus een actrice is. Bij dames schijnt het al wat moeilijker te liggen. Gooisch matras anyone? Wanneer een acteur (ongeacht of die ooit de rol van junk dan wel alcoholist heeft mogen vertolken) regelmatig dronken gespot wordt of, god behoede, met drugs betrapt wordt, is dit toch wel reden om daar in RTL Boulevard of SBS Shownieuws een aantal keer een psychiatrische analyse op los te laten. Wanneer dit in zijn of haar vrije tijd gebeurt zal dit niet heel veel meer doen dan Albert Verlinde een natte droom bezorgen, maar wanneer dit gedrink en gedrugs ‘on the job’ gebeurt zullen er zonder enige twijfel meer alarmbellen gaan rinkelen. Terwijl een dronken gitarist op het podium….voel je hem?

Toch is de scheidslijn tussen deze twee groepen wat vaag. We zijn, wat middelen gebruik betreft, bij beiden vrij coulant…toch?

Met de groep ‘sport beroemdheden’ bevinden we ons in heel ander vaarwater. Ken je dat verhaal van die golfer die vreemdging? Nou, als je het niet kent dan heb je waarschijnlijk de afgelopen jaren onder een steen geleefd, wat maar weer meteen de impact van dit enorme familiedrama aangeeft. En die van die fietser die al een keer of…ach…twintig verdacht is van doping gebruik? Ik weet ondertussen al niet meer of die nou bekend is om zijn (overigens bewonderingswaardige) gevecht tegen kanker, zijn prestaties op het stalen ros of zijn bezoeken aan het EPO test-lab. Waar het om gaat is dat dergelijke acties in essentie vergelijkbaar zijn met het groupie en snuif gedrag van rocksterren en het gerampetamp en gezuip van de sexy acteur. Echter, in deze gevallen hanteren wij een totaal andere moraal. Dit gedrag is in onze ogen onacceptabel!

Ik weet niet of het nog noodzakelijk is de groep politici erbij te halen. “ I did not have sexual relations with that woman”. Iemand? “Bunga Bunga” dan? Volgens dit artikel  was in 2006 één op de drie Italiaanse politici aan de drugs. Maar ja, dan heb je het dus over Italië. En waar de mafia wel bij vaart.. Of dacht jij dat soms niet?

Zie je! Nou doe ik het zelf ook. Als één op de drie Nederlandse politici aan de drugs zou zijn, zou m’n bek openhangen, maar blijkbaar heeft zich over Italië een plaatje in mijn hoofd gevormd dat als een soort van ‘schandalen buffer’ fungeert: Oh, tsja..Italië he?

What “OTHERS” say

Er worden door een heleboel verschillende mensen evenveel verschillende redenen  aangedragen voor het voorkomen van dit verschijnsel van verschillend (be)oordelen. Sommige van deze redenen klinken mij best zinnig in de oren. Anderen slaan werkelijk als een lul op een drumstel, om maar even in het thema te blijven. Ik noem bijvoorbeeld:

“ Voor onze verre voorouders waren atletische vaardigheden meer gerelateerd aan politiek dan muzikale kwaliteiten. Kleine jagersverzamelaar-stammen waren bang dat de fysiek sterkste van de groep, zouden proberen de stam met geweld te domineren. Deze stammen hadden veel minder reden om bang te zijn voor de meest muzikale leden van de groep. Zo bekeken was het dus logisch dat onze voorvaderen voor atleten  een hogere morele standaard hanteerden. Ik verwacht dus dat onze neiging om voor atleten een hogere morele standaard te hanteren dan voor muzikanten een overblijfsel is uit de tijd van onze voorvaderen. Op dezelfde manier verklaar ik het feit dat het voor een atleet makkelijker is een politicus te worden dan voor een muzikant”.

 Ja? Sorry hoor, ik weet niet welke thee jij gedronken hebt, maar het woord vergezocht domineert nu, politiek dan wel fysiek, mijn (hersen)stam.

“ De output van een muzikant is wat het is, niets meer en niets minder; het maakt niet uit of Beethoven een ‘cheater’ (ervan uitgaande dat hij geen plagiaat pleegde) of een drugsdealer was. Zijn muziek was zijn muziek. Dit geldt niet voor een atleet: wij verwachten van atleten dat zij niet vals spelen door drugs te gebruiken, dat zij ‘fair play’ toepassen en binnen de regels van het spel beleefd zijn naar hun tegenstanders. Een goede prestatie vereist dat zij voldoen aan al deze regels. Niemand zou echt onder de indruk zijn van de prestaties van Bolt wanneer blijkt dat hij  daarvoor prestatie bevorderende drugs gebruikt. Nog belangrijker is het feit dat wanneer een atleet zich onthoud van druggebruik, of juist oneerlijke trucjes gebruikt om een voordeel te behalen op zijn tegenstander, dit vaak  onopgemerkt gebeurt. Hetzelfde geldt voor politici. Omdat de prestaties van een atleet of het imago van een politicus, bevlekt kunnen worden door onopgemerkt gesteggel, hechten we meer waarde aan hun gedrag, omdat we vals spelen in hun persoonlijke leven zien als signaal voor mogelijk vals spelen in hun professionele leven.”

 Dit lijkt er naar mijn idee al meer op. Nog steeds geen waterdicht verhaal natuurlijk. Ik denk niet dat veel mensen bang zijn dat Tiger Woods, doordat hij op relationeel vlak een vieze cheat is, tijdens het golfen stiekem het balletje in de hole legt in plaats van put.

Anderen noemden nog als redenen dat religieuze achtergronden een rol spelen, of het feit dat atleten vaak een team of stad representeren waar mensen zich mee identificeren. Jong en oud. Families dus. Hetzelfde geldt voor politici. Zij representeren een groep mensen die zich met die bepaalde politieke overtuigingen verbonden voelen. Er zijn weinig families en groepen die zich graag identificeren met een drugs gebruikende, relatie-slopende atleet of politicus. Maar hoe zit dat dan met Dennis Rodman? Waarom zou niemand ervan opgekeken hebben wanneer hij met een lijntje coke in de kleedkamer ontdekt was? Is dat echt alleen omdat zijn haar alle kleuren van de regenboog had?  Zijn bovenarmen trouwens ook.

Whatever the reason

Is het dan omdat de lifestyle van een beroemdheid onderdeel is van het marketingplaatje? En dat atleten met een rock ’n roll lifestyle nou eenmaal niet zo snel door Nike of Adidas aangesproken zouden worden om hun product aan zich te verbinden? Lance Armstrong (daar heb je hem) is door zijn zoveelste verdenking van doping gebruik eindelijk door Nike “los gelaten”.  Echter, Korn frontman Jonathan Davis, die het nummer A.D.I.D.A.S. schreef en veelvuldig te zien was in jasjes van hetzelfde merk, sloot enkele jaren geleden een lucratieve deal met (hoe typisch) Puma. Korn is toch niet de meest voorbeeldige groep ‘atleten’. Adidas zelf sloot recentelijk een endorsement deal met Justin Bieber (voorlopig nog veilig, maar dat jong vliegt ook nog wel een keer de bocht uit) en Nicky Minaj…ook niet bepaald een “clean cut” mother Theresa? Waarom kan dat wel bij een serieus sport merk?

Zou het iets te maken hebben met de ‘entertainment value’ van de bepaalde beroepstak. Muziek is puur entertainment en vermaak en dus horen daar middelen ter entertainment en vermaak bij? Kijk, dat jij een biertje drinkt en een blowtje rookt op Lowlands, prima…part of your party. Net als dat American Football games gewoon niet compleet zijn zonder tailgating. Maar je ziet de quarterback niet met een hotdog in z’n mond en een blikje Coors in zijn hand het veld op rennen. Hij heeft immers een prestatie neer te zetten. Mocht hij het onverhoopt wel doen, dan hoop ik dat hij er ook zo snel mogelijk weer door z’n coach van afgeknuppeld wordt, want dan is er ergens in de communicatie iets misgegaan (Ik zei bank, niet drank!). Maar de muzikant dan? Die heeft toch ook een prestatie neer te zetten? En hoe vaak zie jij de manager van een band de zanger van het podium afschoppen omdat hij een biertje in zijn hand heeft? Of zelfs omdat hij overduidelijk straalbezopen is?

Ik heb eens wat om me heen gevraagd naar de mening van de hedendaagse ‘music professional’. Mijn vraag was dan: Waar denk je dat het vandaan komt dat drank en drugsgebruik bij muzikanten veelal geaccepteerd en normaal gevonden wordt, terwijl het bij andere publieke figuren (zoals acteurs, sporters en politici) nogal eens tot geschokte reacties kan leiden?

Een verklaring die opvallend vaak gegeven wordt (Naast: “Goeie vraag, maar ik heb geen flauw idee!) is de volgende: Muziek is een emotioneel iets. En hoewel het gebruik van verdovende middelen de prestaties van het spelen ansich niet per se verbeterd, verbeterd het wel vaak het creatieve proces van componeren. Muzikanten schrijven gewoonweg vaak betere muziek (dichter bij hun emoties) wanneer ze onder invloed zijn. En ook de consument van muziek ervaart muziek beter wanneer ‘het harde laagje van alledag’ wordt verzacht door het gebruik van drank of drugs. Muziek kan dan beter zijn weg naar de emotie (de ziel..if you will) vinden.

Maar moeten acteurs tijdens hun spel ook niet de weg naar hun emoties vinden? En spelen films niet in op emotionele reacties van de kijker? Nee hè? Daar gaan we weer!

Is dat dan misschien de reden waarom bij artiesten die muziek met minder (met alle respect) diepgang maken… of laat ik het anders zeggen, die muziek maken voor een breder publiek, de morele standaard vaak vergelijkbaar is met die van acteurs of sportmensen? Ik noem even als voorbeeld The Jonas Brothers, Myley Cyrus, Taylor Swift of ons aller trots Britney Spears. Is het zo dat de muziek van deze artiesten minder gecompliceerd is en minder toegang tot de ziel vraagt? Is het zo dat de muziek waar ook kinderen naar luisteren minder ‘drugsgevoelig’ is en de artiest dus ook overeen moet komen met dit beeld? Met andere woorden, speelt het soort doelgroep een belangrijke rol bij het wel of niet goedkeuren van het drank en drugs gedrag van een artiest?

Of is het gewoon heel simpel zo: Mensen hebben geen zin een eigen mening te vormen. Een artiest krijgt (door mannetjes die nooit iemand ziet en zei zelf eigenlijk ook niet…maar ze schijnen er echt te zijn) een imago aangemeten, óf zijn imago wordt aangepast aan zijn gedrag, en het publiek slikt dat. Ben jij een rebel met een grote bek en een drank- en drugsverleden en zetten jouw ‘mannetjes’ je zo ook neer omdat dat best bij je muziek/doelgroep/marketingplan past, dan zal het niemand verbazen wanneer jij opgepakt wordt voor rijden onder invloed na als een idioot weggescheurd te zijn bij de afterparty van je eigen show. Het zal niemand verbazen en er zal nauwelijks tot geen aandacht aan besteed worden. Ben jij echter een goed christelijk meisje, dat net de stemgerechtigde leeftijd heeft bereikt en met name zingt over haar prille (misschien zelfs seksuele) gevoelens voor jongens en over gepest worden op school, en je besluit ineens eigenhandig met bloeddoorlopen ogen je hoofd kaal te scheren en je autoruit aan diggelen te slaan…dan is er stront aan de knikker. Want dat hadden de mannetjes ‘het publiek’ niet ingeprent en dus moeten mensen ineens een eigen oordeel vormen. En omdat niemand daar echt zin in heeft, wordt het oordeel maar gevormd door de media (die enorme baat heeft bij schandalen) en vind iedereen dit ‘onverwachte’ gedrag dus…een schande!

 God knows what, God knows why

Voor de goede orde, ik persoonlijk vind onder invloed van ‘God knows what’ je eigen kop kaalscheren en je auto aan gort slaan ook niet echt normaal gedrag hoor. Wat dat betreft ben ik het met de kudde eens. Maar wanneer ik zou horen dat Afro Jack/Wesley Sneijder/Carice van Houten/Diederik Samson, of om het even wie, met bloeddoorlopen ogen en scheve kledij uit de kroeg kwam rollen, dan zeg ik: Joh, doe dat nou niet elke dag, maar zo af en toe…more power to you! Los van welke prestatie je beroepsmatig moet leveren, je bent ook maar een mens. Zorg er alleen wel voor dat die ‘bloemetjes buiten’ je beroepsmatig functioneren niet beïnvloeden. Niet positief (want dat is vals spelen/ ongezond/ niet vol te houden/ oerdom sukkel!) en zeker niet negatief.

Ik ben een voorstander van gezond en verantwoord gedrag voor zowel artiesten als andere publieke figuren, maar daar gaat het nu even niet om. Waar het op neerkomt is dat ik nog heel veel verklaringen voor gedrag, of de goedkeuring daarvan, zou kunnen bedenken maar dat er geen eenduidig antwoord lijkt te zijn. Het gaat zoals de wind waait. Op het moment dat er een gebrek aan schandalen is, kan iets ontzettend opgeblazen worden, maar wanneer er net drie Hollywood ‘power couples’ in scheiding liggen, Lindsey Lohan de bank heeft opgeblazen en Albert Verlinden een scheet heeft geroken..nou ja, dan heeft dat natuurlijk prioriteit.

Het is prima. Ik eindig zoals ik begonnen ben: Niet overal hoeft een (zinnig) antwoord op gevonden te worden. Maar het maakt mijn werk wel verdomde lastig!

 

 

 

About Marlieke Theloosen

Ik ben iemand van extremen.
Ik ben een beetje gestoord, maar wel van de categorie Prettig.
Ik heb idealen en ambities en ik heb een hekel aan regels.
Ik wil je helpen, maar ik vertik het om je handje vast te houden.
Ik ben een beetje Betty Page en een beetje moeder Theresa.
Ik hou van Rock 'n Roll en van worteltjes.
Ik hou van Cocktails en Kettlebells.
...
I'm a healthfreak. I'm a music lover...and I perfectly know how to blend them.
I prefer my cocktail with just a sniff of carbs, some fatty's and a bunch of protein, shake it with some sweat and heavy metal and serve on the rocks!!
...
Personal Trainer met een BA in Music Management...dat ben ik.

Speak Your Mind

*