Muzikant: Held of Hopeloos?

“Singers and Musicians are some of the most driven, courageous people on the face of the earth. They deal with more day-to-day rejection in one year than most people do in a lifetime. Every day, they face the financial challenge of living a freelance lifestyle, the disrespect of people who think they should get real jobs, and their own fear that they’ll never work again. Every day, they have to ignore the possibility that the vision they have dedicated their lives to is a pipe dream. With every note, they stretch themselves, emotionally and physically, risking criticism and judgment. With every passing year, many of them watch as the other people their age achieve the predictable milestones of normal life – the car, the family, the house, the nest egg. Why? Because musicians and singers are willing to give their entire lives to a moment, to that melody, that lyric, that chord, or that interpretation that will stir the audience’s soul. Singers and Musicians are beings who have tasted life’s nectar in that crystal moment when they poured out their creative spirit and touched another’s heart. In that instant, they were as close to magic, God, and perfection as anyone could ever be. And in their own hearts, they know that to dedicate oneself to that moment is worth a thousand lifetimes.” ~ David Ackert, LA Times 1/15/13

Reality Check 1

Ik vind dit stukje tekst een geweldig mooi geschreven en geromantiseerde weergave van de worstelingen van een artiest. Als je dit als ‘buitenstaander’ leest zou je kunnen denken: Wow ja, wat een helden! Die mensen met zo’n ongelooflijke passie dat ze daar alle luxe, comfort, zekerheid, bewandelde paden en zelfs familie en vrienden voor laten schieten. Maar zoals met veel prachtig geschreven teksten is de realiteit bitterzoet… Je kunt tranen met tuiten huilen bij de vertellingen van arme moeders die vechten voor het leven van hun kind, of helden op het slagveld die de grootste pijn en beproevingen doorstaan om hun boodschap bij hun geliefde te krijgen, maar wees eerlijk…hoe zou je je voelen wanneer je ECHT in hun schoenen zou staan? Behoorlijk kut of niet?

En dan nog iets. De omschrijving van meneer Ackert is, met een kleine twitch hier en daar, prima toepasbaar op een hele grote groep ‘ondernemers’. (Even tussendoor, dezelfde tekst is al toegepast op een andere groep door enkel de woorden ‘singers and musicians’ te vervangen door ‘actors’) Want alle gekheid op een stokje, elke ondernemer met een enorme passie, met een doel en ambitie in een niet makkelijk te realiseren veld zal je hetzelfde vertellen. Alleen is worstelen om de rekening van het lokale copycentre (webhosting/visitekaartjes/trein naar potentiële  klant) te kunnen betalen niet zo romantisch als vechten voor het vervangen van een klapband van het bandbusje middenin de winter op de A12.

Begrijp me niet verkeerd, ik weet best dat je als (beginnend) artiest de wind echt niet mee hebt en het leven je af en toe behoorlijk kan pesten. Ik weet uit ervaring dat het in Amerika nog tien keer zo beroerd kan zijn. Hoeveel benefietconcerten worden er niet georganiseerd door kleine bands van dezelfde ‘familie’ omdat één van hun collega’s tijdens de tour een ernstig auto-ongeluk heeft gehad en alleen kans op een toekomst heeft wanneer de ziekenhuisrekening betaald wordt door hun collega’s en fans. Hoeveel relaties gaan er niet kapot omdat die enorme drive en passie van je verwacht dat je naast de uren in de oefenruimte en studio ook nog eens twee banen hebt om de huur en je dure gear te betalen. En als je mazzel hebt dan mag je ook nog een paar keer per jaar een paar weken ‘uitklokken’ omdat je met je gammele busje en een paar zakjes Ramen Noodles de weg op gaat om de wereld te veroveren.

Dedication…It’s all in the family?

Er zijn een heleboel mensen die bewondering en begrip hebben voor die gedrevenheid, maar er zijn er ook een heleboel die er stront genoeg van krijgen en je uiteindelijk laten vallen als een baksteen. Bij ‘gewone’ vrienden is dat misschien niet zo’n punt; je leeft, eet, drinkt en ademt immers toch je muziek, je instrument en je bandleden. Maar hoe zit dat met familie? Moeten die tot in de eeuwigheid begrip opbrengen voor het feit dat je weer een verjaardag vergeten bent, of gewoon niet komt omdat er belangrijkere zaken zijn? Mag je van hen verwachten dat ze keer op keer gekwetst blijven worden omdat jouw passie zich altijd op een voorrangsweg begeeft? Ik snap wat het is om geen ruimte meer over te hebben in je hoofd en in je leven voor de meest basale dingen…maar is het ok? Of overdrijf ik het nu, en daarmee…overdrijft David Ackert het ook niet een beetje?

En dan die laatste zin: And in their own hearts, they know that to dedicate oneself to that moment is worth a thousand lifetimes.”  Prachtige proza! Dat doet mijn musiclover hart kloppen van opwinding en maakt dat de haartjes van mijn arm recht overeind gaan staan!

 Reality Check 2

REALITY CHECK PEOPLE! Dedicating yourself to that moment is for fuck’s sake NOT worth a thousand lifetimes! Het is misschien ‘worth a thousand lifetimes’ op het moment dat je dat ‘moment’ ook echt bereikt, maar daarna zit je nog steeds met de gebakken peren van het proberen ‘a thousand lifetimes’ in één leven te proppen. En weet je…na het bereiken van dat ene moment wordt het waarschijnlijk alleen maar erger. Two thousand lifetimes, want wat is er nog meer te bereiken?

En wat als je dat speciale moment nooit bereikt. Dan, dames en heren, ben je tienduizend levens waard aan het jagen en rennen geweest (met alle gevolgen van dien) voor iets dat je nooit hebt bereikt. Gefeliciteerd! “Nooit echt gelukkig geweest, maar het was wél een gepassioneerd man!” luiden dan de woorden van die twee mensen op je afscheid. Die twee bandleden die over zijn gebleven na een leven van “alles-aan-de-kant-voor-mijn-droom”.

 Reality Check 3

Goed dan, even terug naar de reële realiteit. Ik weet best dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen. Ik denk ook te weten (ik ben immers zelf geen muzikant) dat veel artiesten juist intens genieten van deze ‘opoffering’. Dat de meeste muzikanten nog best wel een beetje tijd vrij willen maken voor andere zaken in het leven en dat de meeste mensen met een historie in de muziek heus wel meer dan twee mensen op hun begrafenis zullen hebben. Ook wil ik nogmaals benadrukken dat ik zelf dol ben op de romantiek,  het drama en de mythe rondom het artiestenbestaan. Het is de voeding voor de mooiste verhalen en dromen. Ook ben ik zelf een enorme voorstander van het najagen van je dromen, waarom denk je dat ik altijd zo loop te zeiken? Ik heb ook een droom ja, een passie, een ambitie! Het is mijn ambitie een steentje bij te dragen aan het creëren van een gezonde balans binnen de muziek en entertainment industrie, mocht dat nog niet duidelijk zijn. En die balans bereik je niet door het enkel verafgoden van de (ook al is hij nog zo prachtig) ‘artist myth’ zoals beschreven in de tekst van David Ackert.

Door het eenzijdig benadrukken van dit soort verhalen bereik je dat jij, en men, verwacht dat je alleen je doelen zal bereiken wanneer je er alles voor laat schieten en jezelf duizend keer over de kop werkt. Dat je pas een echte artiest bent, die zijn succes dubbel en dwars verdient wanneer je drie keer ‘through hell and back’ bent geweest om daar te komen waar je nu bent. En dat is jammer. Jammer omdat het vaak in de weg staat van echt geluk en het echt kunnen genieten van je huidige activiteiten, maar ook jammer omdat het er vaak toe leidt dat wanneer je eindelijk je succes bereikt hebt, je te gebroken bent om er (lang) van te kunnen genieten.

Ik ben ervan overtuigd dat je, om het te ‘maken’ in deze industrie, keihard moet werken, veel moet opgeven en van je droom je prioriteit moet maken. Maar ik ben er ook van overtuigd dat met keihard werken en optimaal presteren samenhangt dat je een balans voor jezelf weet te creëren waarmee je je potentieel weet te optimaliseren. En dat betekent af en toe afstand nemen van je gejaag, tijd nemen voor jezelf en zicht krijgen op waar je lichaam en geest behoefte aan hebben. Behoeftes die logischerwijs ondergesneeuwd raken door het tot prioriteit maken van je droom.

 Reality according to…me

En daarom schrijf ik dit. Niet om de tekst van David Ackert de grond in te boren, maar om een gezonde balans te creëren tussen de mythe en de werkelijkheid. Alles opgeven en riskeren voor een droom is prachtig en bewonderingswaardig…in boeken en verhalen. Zorgen dat je in de beste conditie bent voor het najagen van die droom is realiteit. Laat de boeken en verhalen je inspireren, maar vergeet nooit dat je zelf de hoofdrolspeler bent in je verhaal. Dus zorg voor jezelf en je omgeving. Pas dan ben je in staat de mythe te ontstijgen en van het verhaal een ware ‘succes story’ te maken.

Als laatste wil ik deze mooie tekst van Ackert nog prijzen om zijn uiting van respect en bewondering voor de muzikant, de artiest, de kunstenaar, de creatieve jonge ondernemer. Laten we het samenvatten als de ‘Creative Class’, zoals Richard Florida dat zo mooi doet. Kris Ferris verwoordt het mooi in zijn blog: “Misschien dat we op termijn onze houding wat kunnen veranderen en degenen die kleur, diepte en gevoel in ons leven brengen net zo gaan waarderen als degenen die al het materiële brengen. Het materiële dat we zo waarderen, waar we zo op kicken en waar we, zo lijkt, niet zonder kunnen.”

 

 

 

 

 

 

About Marlieke Theloosen

Ik ben iemand van extremen.
Ik ben een beetje gestoord, maar wel van de categorie Prettig.
Ik heb idealen en ambities en ik heb een hekel aan regels.
Ik wil je helpen, maar ik vertik het om je handje vast te houden.
Ik ben een beetje Betty Page en een beetje moeder Theresa.
Ik hou van Rock 'n Roll en van worteltjes.
Ik hou van Cocktails en Kettlebells.
...
I'm a healthfreak. I'm a music lover...and I perfectly know how to blend them.
I prefer my cocktail with just a sniff of carbs, some fatty's and a bunch of protein, shake it with some sweat and heavy metal and serve on the rocks!!
...
Personal Trainer met een BA in Music Management...dat ben ik.

Comments

  1. JohnnyO says:

    De balans is krachtig en helder neergelegd! Mooie woorden, zoete koekjes. Get real. I have a dream …. I had a vision and it sounds like ….

Speak Your Mind

*