You’re in rehab for what?!

‘LeAnn Rimes enters rehab for anxiety and stress’ 

Just rollin’ to rehab.

 

Voor degenen die geen zin hebben het hele artikel te lezen (begrijpelijk): LeAnn Rimes heeft zich vrijwillig aangemeld bij een *ahum* revalidatie kliniek voor de behandeling van *ahum* stress en angsten. Om daar, naar eigen zeggen, emotioneel even uit te checken en over dertig dagen terug te komen als de beste vrouw die ze mogelijk kan zijn. Juist.

Ik ga nu verder niet lopen zeuren over het feit dat deze stress en angsten mogelijk ook hebben geleid tot ernstig gewichtsverlies cq. eetstoornis-achtige symptomen en dat haar zielige lichaampje de voornaamste reden is dat de pers hier zo van smult. (Stress en angsten alleen is wel een beetje saai hè?) Ik ga ook niet lopen zeuren over het feit dat de eerste mens die aan dertig dagen ‘emotioneel uit checken’ genoeg heeft om terug te keren als herboren volgens mij nog geboren moet worden(‘Well, that was quick!’). En ik ga óók niet lopen zeuren over het feit dat het tegenwoordig blijkbaar normaal is om elke behandeling, of het nou drugs, alcohol, eetstoornis, stress, depressie, gebroken rug of bloedende vinger gerelateerd is…het vreselijk hippe label REHAB te geven. Vroeger als iemand in rehab ging was het gewoon simpelweg een junk of alcoholist…toch? Tegenwoordig is het een term om aan te geven dat het met een ‘certain celebrity’ niet goed gaat en, let op, dat de naam van deze persoon op de cover van ons blad de aankomende tijd voor heuse smulspektakels zal zorgen. Jippie!

Ik wil het gewoon even hebben over preventie en repressie. Preventief is een niet zo moeilijk woord voor: met de bedoeling te voorkomen dat iets gebeurt. Repressief is een al iets moeilijker woord voor: en als de pleuris dan toch uitbreekt dan gaan we het zó onderdrukken. Repressieve activiteiten zijn daarnaast ook nog eens heel vaak gericht op symptoombestrijding. Tenzij je een hele goede behandelaar hebt, die out of the box durft te denken en zich bij het behandelen van je aandoening de moeite verschaft na te denken over waar je klachten eigenlijk echt vandaan komen. Maar dat is een onderwerp waar ik een volgende keer nog op terug kom.

Helaas is het met betrekking tot de zorg voor mensen vaak het geval dat er heel veel tijd, moeite, ruimte en geld wordt gestoken in repressieve zorg. Om het even beeldend te maken: Ik geef m’n halve maandinkomen uit aan emmers en dweilen. In huis is geen plek meer om je kont te keren omdat eerder genoemde emmers en dweilen m’n onderkomen hebben overgenomen. M’n vrienden voelen zich verwaarloosd omdat ik 8 uur per dag bezig ben met dweilen en hozen. Of in het kort: dweilen met de kraan open.

Ik sprak eens ‘een drummer’ die last had van een overbelaste pols maar nog twee weken door moest voor zijn tour erop zat. Hij besloot eens op bezoek te gaan bij ‘een arts’ die onder muzikanten hoog aangeschreven staat. Geweldig resultaat. Spuit er in en weer zo goed als nieuw! En ook al geloof ik heus dat deze man een enorme kennis bezit en vaak echt wel weet wat hij doet, spuit er in…klaar! komt bij mij niet over als zorg. Repressief is het wel, dat moet ik hem nageven. En wellicht een mooie manier van sales promotion om zich, na het einde van de tour van deze drummer, te verzekeren van nog zeker drie maanden behandeling. Want drum jij maar eens twee weken door met een overbelaste pols!

Nou begrijp ik best dat het een moeilijke situatie is. Je wilt als muzikant de boel niet ophouden, geen fans teleurstellen, geen watje zijn. Eerder genoemde LeAnn mag immers ook in de weekenden ‘los’ om aan haar muzikale verplichtingen te voldoen (ik zeg niks). Maar waar het om gaat, is dat dit een vorm van achteraf-zorg is die de situatie op lange termijn alleen maar beroerder maakt omdat aan de kern van het probleem hardnekkig voorbij gegaan wordt.

Ik wil hier ook nog even een heel mooi voorbeeld van repressieve zorg noemen. Want ja, ik ben me heus bewust van het feit dat wanneer de shit nou eenmaal de ventilator geraakt heeft, er wel degelijk iets moet zijn om die shit weer netjes op te ruimen. Preventie is belangrijk, maar soms is het nou eenmaal niet mogelijk of gewoon te laat.

In Amerika bestaat een stichting genaamd MusiCares. Deze stichting is in 1989 opgericht door The National Academy of Recording Arts and Science. Het is bedoeld als een plek waar muzikanten steun kunnen vinden in tijden van financiële, persoonlijke en/of medische crisis. Het heeft als voornaamste doel de middelen en aandacht van de muziekindustrie te richten op zaken op het gebied van menselijke zorg die een directe impact hebben op de gezondheid en het welzijn van de muziekgemeenschap.

Meer praktisch, verzorgt deze stichting al jaren zogenaamde ‘safe harbor rooms’ backstage bij grote festivals en (muziek)evenementen. Deze ‘veilige havens’ zijn plekken waar muzikanten en artiesten met een verleden van drugs en/of alcohol verslaving heerlijk kunnen vertoeven zonder constant geconfronteerd te hoeven worden met (of geplaagd te worden door) het vaak met grote hoeveelheden alcohol geïnjecteerde feestgedruis van de andere V.I.P.’s (Open Bar anyone?) Tuurlijk is dit een repressieve oplossing, want was iemand in de eerste plaats niet verslaafd geraakt, dan was dit hele nuchtere feestje niet nodig geweest…gezondheids aspecten daargelaten. Maar het is wel een mooie oplossing. Want hoezeer ik ook een voorstander ben van een verantwoorde levensstijl en het vroeg opsporen van (psychische) problemen…ik denk echt niet dat bij iedereen voorkomen kan worden dat ze zich verliezen in de verdovende middelen.  Soms gebeurt het ‘gewoon’ en dan is MusicCares een geweldig initiatief.

Natuurlijk is Nederland weer veel te klein en te nuchter voor dit soort initiatieven en voert onze ‘doe maar normaal’ mentaliteit ook op dit gebied de boventoon. Of het nu gaat om mensen die verslaafd zijn geweest en het ‘heus wel zonder hulp’ trekken, of mensen die natuurlijk helemáááál niet verslaafd zijn, maar wel lekker vijf avonden in de week aangeschoten hun bed induiken..gewoon omdat het kán! Die gekke Amerikanen ook met hun rare organisaties.

Ben het gedeeltelijk met je eens. Soms (!!) zijn die Amerikanen wel een beetje Over The Top. En over het feit dat Amerika een stuk groter is dan Nederland ga ik al helemaal niet met je in discussie, maar dat neemt niet weg dat ik wel bewondering heb voor het feit dat een dergelijke organisatie daar in het leven geroepen is en met de dag meer aandacht en volgers krijgt! Paul Mc Cartney is er slechts één van.

Om de cirkel weer mooi rond te krijgen en ik toch mijn rol van eeuwige criticus (ouwe zeurkont) weer op moet pakken moet hier natuurlijk wel bij gezegd worden dat de reden dat een dergelijke organisatie bestaansrecht heeft voor een groot deel te maken heeft met de werking van de muziekindustrie zelf. Ja, dat durf ik te zeggen ja! Ik durf te zeggen dat sommige mensen alcoholist worden door de muziekindustrie. Ik durf te zeggen dat sommige mensen drugsverslaafde worden door de muziekindustrie. Ik durf zelfs te zeggen dat sommige (veel) mensen mentale problemen krijgen door de muziekindustrie. Er heerst daar een cultuur die dergelijk gedrag kan oproepen, versterken en zeker in stand kan houden.  Oops! Another one bites the dust. Nou ja, bad press is better than no press! (Jaahaaa, als je m’n andere blog nou ook gewoon gelezen had, dan had je geweten dat ik een enorm overdrijfsel ben)

Aan het feit dat sommige mensen nou eenmaal ‘gevoeliger’ zijn voor verslavingen of dat dergelijke verslavingen in andere branches ook voorkomen heb ik nu even geen boodschap. Het gaat erom dat je je bewust bent van de risico’s en deze probeert te beperken en het zou erg fijn zijn als je daar vanuit je beroepstak een beetje hulp bij kreeg. In de bouw is het toch ook vrij normaal dat je van je baas een helm krijgt voordat je het bouwtrein betreedt? Of dichter bij huis: Ik hoop dat het poppodium waar je werkt of speelt wat extra oordopjes heeft rondslingeren, want ik geloof dat dat wettelijk verplicht is. Iets met een risico op gehoorbeschadiging ofzo.

Terug naar het begin: Preventie en Repressie. In de Nederlandse maatschappij wordt er gelukkig steeds meer nadruk gelegd op het belang van preventieve acties. Werkgevers merken dat het ziekteverzuim significant daalt (van 9% naar 2%) en de bedrijfsproductiviteit stijgt (met 12,5 % bron: TNO) wanneer hij zijn werknemers lekker laat sporten. Zorgverzekeraars zien daar ook eindelijk hun voordeel in en beginnen (zo traag als dikke stront de trap op) ook te komen met voordeelregelingen op preventief gebied. Dat wil zeggen dat de gemiddelde werkende mens redelijk (let wel…redelijk..we zijn er nog LANG niet) bedient wordt met betrekking tot het promoten van preventieve activiteiten. Echter, de muziekindustrie blijft om verschillende redenen verschrikkelijk in gebreke.

Ten eerste hebben we hier te maken met een sector waarin het overgrote deel als ZZP’er werkt, waardoor er dus geen sprake is van een directe werkgever en dus interessante werknemers regelingen. Iedereen vindt het dus een beetje niemands verantwoordelijkheid. Ja, eigenlijk die van de ZZPer zelf, maar die wordt daar binnen zijn sector niet op gewezen. Daarnaast kost het de zorgverzekeraars die zich specifiek richten op de culturele sector (ik noem geen namen *kuch*MECC Achmea *kuch*) blijkbaar zoveel moeite om uit te zoeken waar de culturele sector op preventief gebied dan behoefte aan heeft, dat ze voor het gemak maar blijven hangen bij psychologische zorg en voedingsadvies, want iedereen is gek en overgewicht is slecht. Kom op mensen van MECC! Als je dan beweert hét zorgloket voor de sector cultuur te zijn (duidelijke positionering..is hip hè?) ZORG dan godverdomme ook!  Met dat gedoe van: ‘Hier heb je de schijf van vijf en een kaartje voor de zielenknijper’ schiet niemand wat op.

Preventie en Repressie dus. Ik houd het simpel: Zorg dat het niet nodig is, en het is niet nodig!

Wat ik met dit hele verhaal natuurlijk gewoon wil bereiken is dat er in mijn favoriete roddelblaadje weer eens wat meer ruimte overblijft voor de zoveelste roddel waaruit moet blijken dat Katy Perry en Russell Brand écht niet meer bij elkaar komen. Of nou ja gewoon…Kelly Osbourne’s nieuwe haarkleur.

Effe geen rehab meer. Dat is sooooo 2009. (Thanks Amy!)

 

Edit 02-10-2012

Heel toevallig vertelde ik je hierboven over mijn favoriete roddelblaadje. Laten die nou net deze week de vinger op de zere plek leggen. En ik quote:

” The X Factor’s cunning manipulation of our emotions is a huge reason why it remains such an irresistible show. One minute we’re watching some normal, regular people we’ve never clapped our eyes on and within a few minutes of slickly edited footage a connection is made and they become firmly lodged in our minds. Even if they’re a tad dull like Matt Cardle. It’s the same with actual popstars too. Even the ones not “created” on TV talent shows. The brilliance of pop music is that it’s never just about a voice. It’s about the whole complicated package, tragic personal details included. The day The X Factor stops its sob stories is the day we’ll all stop caring”.

 

Dank u Boyd Hilton van heat voor het verduidelijken van het probleem. Kom je volgende week ook met de oplossing?

En dan nog iets: Ik zei toch effe GEEN rehab meer Billy Joe Armstrong? Die verdomde punk rockertjes luisteren ook nooit hè?

GREEN DAY’S BILLY JOE ARMSTRONG ENTERS REHAB

*zucht*

About Marlieke Theloosen

Ik ben iemand van extremen.
Ik ben een beetje gestoord, maar wel van de categorie Prettig.
Ik heb idealen en ambities en ik heb een hekel aan regels.
Ik wil je helpen, maar ik vertik het om je handje vast te houden.
Ik ben een beetje Betty Page en een beetje moeder Theresa.
Ik hou van Rock 'n Roll en van worteltjes.
Ik hou van Cocktails en Kettlebells.
...
I'm a healthfreak. I'm a music lover...and I perfectly know how to blend them.
I prefer my cocktail with just a sniff of carbs, some fatty's and a bunch of protein, shake it with some sweat and heavy metal and serve on the rocks!!
...
Personal Trainer met een BA in Music Management...dat ben ik.

Speak Your Mind

*